Lítil stúlka. Lítil stúlka.
Lítil svarteyg dökkhærð stúlka
liggur skotin.
Dimmrautt blóð í hrokknu hári.
Höfuðkúpan brotin.

Ég er Breti, dagsins djarfi
dáti, suður í Palestínu,
en er kvöldar klökkur, einn,
kútur lítill, mömmusveinn.

 

Mín synd er stór. Ó, systir mín.
Svarið get ég, feilskot var það.
Eins og hnífur hjartað skar það,
hjarta mitt, ó, systir mín,
fyrirgefðu, fyrirgefðu,
anginn litli, anginn minn.

 

Ég ætlaði að skjóta hann pabba þinn.

 

- Kristján frá Djúpalæk

 

 

Í dag blaðra reiðir bloggarar um rauðliða, hvítliða, fasisma lögreglunnar, harðstjórn ríkisins og borgarastyrjöld sem lausnina á vandanum...Ég spyr: verðum við Íslendingar bara veruleikafirtari með árunum? Við virðumst hafa þessa innbyggðu þörf fyrir að ýkja allt upp í landinu. Hér áður fyrr vorum við stærsta, bestasta, fallegasta, sterkasta, hreinasta og ríkasta land í heimi. Nú erum við rotnasta, fasískasta (er það orð?) og spilltasta land í heimi og þurfum væntanlega stærstu og blóðugustu byltinguna til að leysa vandann.

Sumt fólk virðist halda að ástandið hérna sé verra en á tímum herforingjastjórnarinnar í Argentínu. Halló!? Vaknið og þefið af kaffinu. Það er virkileg móðgun við allt það fólk sem hefur þurft að þjást útaf fasisma og harðstjórn að líkja ástandinu hérna við það sem það bjó/býr undir.

Hér er ekki skortur á nauðsynjavörum, það er enginn að svelta hérna, það eru engir pyntaðir eða drepnir af ríkisstjórninni hérna. Sá næsti sem heldur því fram að hér þurfi blóðuga byltingu ætti að fara í röðina á eftir þeim Klemens bræðrum hjá sálfræðingnum.

 

Við hverju bjóst fólkið sem ruddist inn á lögreglustöðina við Hlemm? Kaffi og kleinum?

Þetta er maðurinn sem við þurfum að fá til að taka til í Stjórnarráðinu, Alþingi, bönkunum, Seðlabankanum og fjölmiðlunum.